“โจ๊กถามหมออุปการะเรื่องคู่แท้ด้วย ว่าเพราะกรรมอะไรจึงทำให้หญิงชายกลายเป็นคู่แท้ถาวร หมออุปการะบอกว่าคู่แท้ถาวรไม่มีหรอก มันขึ้นอยู่กับว่าเราเคยทำบุญมากับใคร หรือติดหนี้ใครไว้บ้าง สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนไปเรื่อย ถ้าชาติใกล้ทำบุญกับใครมากก็อยู่เย็นเป็นสุขกับคนนั้นยืดหน่อย แต่หากติดหนี้ใครไว้เยอะก็ต้องทนสภาพเหมือนเข้าคุกร่วมกับเขานานปีเช่นกัน เสร็จแล้วพอตายจากก็ทางใครทางมัน เว้นแต่ระหว่างอยู่ด้วยกันได้ร่วมบุญหรือก่อบาปไว้เสมอกันอีก ก็มีสิทธิ์ไปพบกันใหม่ในปรโลกด้วยแรงดึงดูดของบุญและบาปนั้นๆ”

ลานดาวถอนใจ อย่างหล่อนมีสติรู้จริงได้แค่ว่าลมหายใจเดี๋ยวนี้เป็นขาออกแน่ๆเท่านั้น ให้รู้ล้ำไปในอนาคตกาล หรือรู้ย้อนกลับไปยังอดีตชาติล้วนบอดสนิท โดยเฉพาะการเวียนว่ายตายเกิดและเหตุผลต้นปลายเกี่ยวกับกรรมเวรทั้งหลาย หญิงสาวแค่ตระหนักว่าตนเองไม่รู้ ขณะเดียวกันก็เกลียดการจำใจเชื่อคนที่อ้างว่ารู้ โดยหล่อนไม่มีสิทธิ์พิสูจน์เท็จจริงด้วยสติสัมปชัญญะของตนเองเลย

“ฟังเรื่องเวียนว่ายตายเกิดกับบุญทำกรรมแต่งแล้ววังเวงแฮะ สติสตังแบบมนุษย์ธรรมดาเราทำได้อย่างมากก็เพียงสมัครใจเลือกเชื่อหรือไม่เชื่อ ส่วนถ้าให้พิสูจน์ด้วยตาทิพย์หรือหูทองของสำนักไหน ก็ลือกันว่าเพี้ยนมากเพี้ยนน้อยทั้งนั้น”

“งั้นก็เลือกเชื่อหลักง่ายๆสิ ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ทำอะไรได้อย่างนั้น ถ้าภพชาติคล้อยตามกฎนี้ เราก็ได้ชื่อว่าเลือกเชื่ออย่างมีเหตุผล แต่ถ้าภพชาติไม่คล้อยตามกฎนี้ เราก็ยังได้ชื่อว่าเลือกเชื่อด้วยมโนธรรมประจำใจของมนุษย์ ไม่ใช่เชื่อด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่เห็นผิดเป็นชอบและพร้อมบูชาความชั่วเป็นสรณะ”

นนทกานต์แปลกใจตนเองที่สามารถท่องคำของหมอดูอุปการะพูดได้เกือบทุกคำ กับทั้งแปลกใจที่ลานดาวสงสัยแบบเดียวกับเขา และเคยไถ่ถามหมอดูอุปการะไว้ก่อนแล้ว

หรือว่าที่แท้คนเราสงสัยเกี่ยวกับตัวเองเหมือนๆกันหมด?

“มันก็ไม่หมูนักหรอกนะ” ลานดาวขัดคอ “แค่บอกว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ฟังเหมือนง่าย แต่พอลองเจาะลึกไปในรายละเอียด ใครบ้างตัดสินถูกว่าแค่ไหนเรียกทำดี จัดเป็นการเมตตากรุณากัน ใครชี้ได้แม่นๆว่าแค่ไหนเรียกทำชั่ว เข้าข่ายจองเวรเบียดเบียน”

“เผอิญฉันถามหมออุปการะข้อนี้เหมือนกันแหละ แกบอกมาสั้นๆแค่ว่าเครื่องวัดอย่างง่ายคือใจ ทำอะไรเป็นประจำแล้วโล่งอก หรือกระทั่งเกิดปีติโสมนัสกับพฤติกรรมนั้นๆเพราะเห็นชัดว่าเป็นไปเพื่อเกื้อกูลทั้งตัวเองและคนอื่น ไม่มีใครเดือดเนื้อร้อนใจในภายหลัง อย่างนั้นคือกรรมดี รายละเอียดเป็นอย่างไรไม่สำคัญกว่าใจในขณะก่อกรรมและรับกรรม”

ลานดาวหรี่ตาเล็กน้อย ทำเสียงเหมือนพาดพิงบุคคลสมมุติอื่นไกลตัว

“อ้ะ! อย่างพวกเกย์ พวกเลสเบี้ยนล่ะ รักเพศเดียวกันก็ทำให้หัวใจพองโต เกิดปีติโสมนัสเหมือนกัน แถมอยู่ร่วมเพื่อเกื้อกูลกันฉันคนรักได้ถนัดขึ้น เราจะเอาอะไรไปตัดสินว่าใจที่ยอมเป็นรักร่วมเพศนั้นคือการก่อกรรมดีหรือกรรมชั่ว บางประเทศหรือบางศาสนาพิพากษาไว้ว่าเป็นบาปผิดอย่างมหันต์ ต้องลงทัณฑ์สถานหนักทีเดียว โทษฐานกวนสังคมให้เกิดความวิปริต หรือข้อหาเบากว่านั้นหน่อยคือไม่ยอมทำตามกติกาสากลของพระเป็นเจ้าผู้สร้าง”

นนทกานต์ทำหน้าครุ่นคิด

“อือม์… ใครจะว่าอย่างไร มีบทบัญญัติไว้กว้างหรือแคบแค่ไหนไม่รู้นะ แต่เท่าที่รู้จักและมองพวกรักร่วมเพศด้วยตาเปล่า โจ๊กว่างานนี้เป็น ‘การรับกรรม’ มากกว่า ‘การก่อกรรม’ เพราะรักร่วมเพศยืนพื้นอยู่บนความชอบใจ ไม่ใช่ยืนพื้นอยู่บนเจตนาเลือกเอาลอยๆว่าข้าจะเป็นรักร่วมเพศ เปรียบเทียบแล้วคงคล้ายกับที่ไม่มีใครชอบกินแอปเปิ้ลแล้วได้รับคำชมว่าประเสริฐ ไม่มีใครรังเกียจองุ่นแล้วโดนหาว่าชั่วช้า เขาแค่ลองลิ้มผลไม้แต่ละอย่างแล้วเกิดความถูกใจหรือไม่ถูกใจ มนุษย์ที่ไหนล่ะเจตนาสั่งให้ตัวเองรักหรือเกลียดอะไรได้?”

“สรุปคือกรรมชั่วบางอย่างดลใจให้เราชอบในสิ่งที่ไม่ควรชอบ หรือชอบเพื่อทนทุกข์ทรมานในภายหลังอย่างนั้นหรือ?”

นนทกานต์หัวเราะตาใส เพราะไม่เคยได้ยินคำนั้นมาก่อน เมื่อคิดตามแล้วก็เห็นจริง กรรมชั่วบางอย่างอาจดลใจคนให้ชอบในสิ่งที่ไม่ควรชอบ ชอบแล้วเป็นไปเพื่อความทุกข์ ความทรมานเพียงถ่ายเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งแรงดึงดูดทางเพศน่าจะเป็นหมากกลล่อให้ติดกับง่ายที่สุด

“น่าจะใช่นะ แม้แต่ความชอบใจก็เป็นเครื่องมือเล่นงานเราได้ อย่างบางคู่เจอกันก็เห็นแต่แรกแล้วว่าไปไม่รอดแน่ ทั้งเกิดลางร้ายสารพัด ทั้งอึดอัดหรือขนลุกเมื่ออยู่ใกล้กัน แต่ก็ทนแรงดึงดูดไม่ไหว มีอันต้องได้ถึงเนื้อถึงตัวกันรวดเร็วผิดปกติ แล้วก็แยกกันไม่ขาดตั้งแต่นั้น ทนทุกข์ทรมานสาหัสร่วมกันเป็นปีหรือเป็นชาติกว่าระฆังหมดยกจะดังขึ้น อย่างนี้ถ้าไม่ใช่เพราะบาปเวรแต่หนหลังดลใจหรือเป็นกาวยึดให้แปะติดกัน ก็ไม่รู้จะโทษอะไรดีกว่านั้น”

“แปลว่า… ลงถ้ากรรมเก่าจะให้ผล อย่างไรเราก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตายอมรับเคราะห์กรรม และงอมืองอเท้ารอจนกว่ากรรมเก่าจะหมดแรงส่งใช่ไหม?”

“อันนี้ยังไงไม่รู้นะ แต่เรามองโลกด้วยตาเปล่า เราว่าเคราะห์กรรมมีอยู่สองประเภท ประเภทแรกคือเข้าจู่โจมถึงตัวแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดหาทางหนี เช่นกำลังอ้าปากจะงับข้าวอยู่ดีๆ ตึกดันถล่มครืนลงมาเพราะวิศวกรโกงวัสดุก่อสร้าง อย่างนี้ต้องปล่อยเลยตามเลย ในเมื่อกรรมเก่าเขาจะมาขอลดอายุหรือทำให้บาดเจ็บพิการด้วยการส่งเราไปติดอยู่ในตึกนั้นเวลานั้น…

“แต่ประเภทที่สองจะค่อยๆคืบคลานเข้ามาแบบเปิดโอกาสให้ตั้งสติ เตรียมตัวหลบหนีหรือป้องกันผ่อนหนักเป็นเบา เช่นกรรมเก่าดลใจให้ชอบเล่นพนันและต้องหมดตัวเพราะการพนัน ถ้าชาตินี้กัดฟันทน ไม่เล่นเสียอย่าง แบบเดียวกับขี้ยายอมลงแดงตายดีกว่ากลับไปเป็นทาสยา กรรมที่ต้องหมดตัวเพราะการพนันจะมาทำอะไรเราได้ยังไง…

“เราว่าในโลกความเป็นจริง มนุษย์ประสบเคราะห์กรรมที่พอทนสู้ไหวมากกว่าเคราะห์กรรมประเภทหมดสิทธิ์รับมืออย่างสิ้นเชิง แต่เรื่องของเรื่องคือคนเรามักปล่อยเลยตามเลย ไม่ทำอะไรสักแอะแม้กระทั่งฝืนใจสู้กับตัวเอง หรือพอเชื่อเรื่องกรรมก็เชื่อแค่อิทธิพลของพลังลึกลับจากชาติปางก่อน แล้วแทบเลิกศรัทธาพลังที่เปิดเผยให้หวังได้ในชาตินี้ ยิ่งฟังหมออุปการะแจกแจงกรรมเก่ากรรมใหม่ของเราที่เราเองลืมไปแล้ว ก็ยิ่งเห็นจริงว่ากรรมเก่าอาจทำหน้าที่สร้างฉากละครตอนแรก แต่กรรมใหม่ก็สามารถเป็นตัวกำหนดว่าจะให้เหตุการณ์ดำเนินไปจนถึงตอนจบได้อย่างไร”

หน้าผากของลานดาวคลายจากอาการตึงเล็กๆ เมื่อจับใจความสำคัญได้ว่า ถ้าให้สตินำหน้าอารมณ์เสียอย่างเดียว กรรมเก่าทำหน้าที่ได้มากสุดก็แค่ยั่วยวนให้หลงผิด โดยเราไม่จำเป็นต้องถลำตัวเห็นผิดเป็นชอบ เห็นชั่วเป็นดี หรือเห็นกงจักรเป็นดอกบัว เรื่องเลวร้ายส่วนใหญ่ในชีวิตคนอาจไม่เกิดขึ้น ขอเพียงไม่ตามใจตัวเองเกินขอบเขตทำนองคลองธรรมเท่านั้น

คำพูดของนนทกานต์มักพาหล่อนออกจากกรงขังทางความคิดได้อยู่เรื่อย เขาจึงมีความน่าเข้าใกล้ น่าให้เวลาเสวนา แม้ถูกจัดไว้เป็นม้านอกสายตาที่ไม่มีแรงพอจะวิ่งมาถึงเส้นชัย ก็ทำให้หล่อนแวะเวียนสายตามาชมด้วยความสนใจลักษณะเด่นอยู่เสมอ

ลักษณะเด่นของผู้ชายในบางครั้งก็ชักใยหรือไขลานให้กลจักรทางเพศทำงานได้เหมือนกัน ลานดาวค่อยๆรู้จักตนเองมากขึ้น และพบว่าสำหรับหล่อนแล้ว วาจาของชายเร้าใจได้มากกว่ารูปร่างหน้าตา หลายครั้งใกล้ชิดกับหนุ่มเซ็กซี่สุดๆแล้วรู้สึกจืดชืดอย่าบอกใคร แต่ยืนชมจันทร์อยู่เดียวเปลี่ยวกายแล้วกลับปรารถนาอ้อมกอดจากนทกานต์ขึ้นมาได้ เคยงุนงงกับเหตุผลต้นปลาย แต่เมื่อสังเกตตัวเองบ่อยๆขณะอยู่กับผู้ชายแต่ละคน ก็พอเข้าใจชัดขึ้นทุกที นั่นคือหล่อนจะไม่ยอมเป็นของผู้ชายไอคิวต่ำกว่าตนเองเด็ดขาด!

นนทกานต์ดูอ่อนแอ ซื่อๆเซื่องๆตอนอยู่ในอารมณ์หลง กับทั้งขาดความมั่นใจในรูปโฉมและฐานะ แต่กะพริบตาทีเดียว พอให้โอกาสเขาแสดงสติปัญญา ด้วยความเชื่อมั่นว่าหล่อนจะเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เขาก็แปลงร่างเป็นหนุ่มอีกคนที่คมคาย ดูอบอุ่นน่าฝากใจขึ้นมาได้ทันทีเหมือนกัน คำพูดหลายต่อหลายคำของเขาฝังอยู่ในส่วนลึกและส่วนตื้นของความทรงจำไม่รู้เลือน จึงนับว่าเขามีความฉลาดทางวาจาเป็นเสน่ห์ เป็นความเซ็กซี่ และเป็นเหตุผลที่หล่อนเลือกอยู่ด้วยในยามเคว้งคว้างสุดทนเช่นวันนี้

หล่อนอาจมีเวรกับเขาอย่างหนึ่ง คือเลี้ยงเหมือนม้าใช้เอาไว้ขี่หลัง เวลากำลังอารมณ์ร้ายหาที่ระบายไม่ได้ก็ไปลงเอากับเขา หรืออีกทีก็เลี้ยงไว้เป็นหินลับเขี้ยวเสน่ห์ แบบเดียวกับแม่มดที่ต้องหมั่นซ้อมใช้เวทมนต์กันลืม ไม่ทราบเป็นโรคจิตชนิดใดเหมือนกัน ดูเหมือนหล่อนสนุกสนานเป็นพิเศษกับการแกล้งทรมานเขา เห็นหน้าเศร้าๆที่ยังคงจงรักภักดีไม่เสื่อมคลายแม้ถูกทำทารุณสารพัดแล้วสะใจพิลึก ชีวิตเหมือนอิ่มเอมเปรมสุขยิ่งกับการมีเขาไว้เป็นลูกบอล นึกอยากอุ้มก็อุ้ม นึกอยากเลี้ยงก็เลี้ยง นึกอยากเตะก็เตะ แรงเบาแค่ไหนก็เห็นยังทนมือทนเท้าอยู่ในสภาพเดิมเสมอ

คบกับหล่อนเขาเป็นฝ่ายสูญเสียมาตลอด หล่อนอาจต้องชดใช้ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งให้เขาเป็นฝ่าย ‘ได้’ เสียบ้างกระมัง…

ลานดาวมองเหม่อออกไปนอกรถ ครู่หนึ่งก็พึมพำถามอีก

“แล้วเธอว่าพวกหญิงรักหญิงที่อยู่กินกันจริงจังนี่น่ารังเกียจไหม?”

“อือม์…” นนทกานต์เม้มปากตรองโดยปราศจากการเฉลียวคิดว่าเป็นเรื่องใกล้หรือไกลตัวแต่อย่างใดทั้งสิ้น “ใจหนึ่งก็สงสาร อีกใจก็รู้สึกแปลกๆนะ จะบอกว่ารังเกียจไหม… คงไม่ถึงขั้นนั้น เป็นผู้หญิงยังดี ไม่ถูกด่าเท่าไหร่ เห็นคลอเคลียหยาดเยิ้มแบบแฟนแล้ว สมัยนี้อาจจะแค่ทำให้ยิ้มมุมปากหน่อยๆ เพราะภาพไม่ชวนคลื่นไส้นัก แต่ถ้าเป็นผู้ชายก็อาจเคราะห์ร้าย สังคมจะพากันส่งสายตารังเกียจโดยไม่ต้องนัดหมาย มีแต่คนสนิทที่ได้รู้จัก ได้พูดคุย ได้เห็นแง่มุมอื่นๆในชีวิตของเขา ภาพของความเป็นมนุษย์ที่น่าเห็นใจถึงจะปรากฏชัดกว่าภาพของรักร่วมเพศที่ทำอะไรน่าสะอิดสะเอียน”

“ลองแจกแจงให้ฉันฟังได้ไหมว่าทำไมรักร่วมเพศถึงน่ารังเกียจ?”

จนแล้วจนรอดนนทกานต์ก็ไม่สำเหนียกความขรึมผิดปกติในน้ำเสียงของเพื่อนสาวอยู่นั่นเอง นั่นเป็นธรรมชาติของเขา เวลาได้รับโจทย์ให้คิดก็คิดไป และมักให้คำตอบได้ดีมากด้วย แต่พอไม่ต้องคิดก็จะขาดความสังเกตสังกา และบ้ารักไปตามแรงขับของวัย

“เรื่องของเรื่องคือมันฝืนธรรมชาติ อะไรที่ฝืนธรรมชาติย่อมก่อความรู้สึกผิดปกติ ความรู้สึกผิดปกติอาจจี้เส้นให้ขำ หรืออาจทำให้มวนท้องอยากแหวะ สำหรับหญิงกับหญิงนั้นกวนความรู้สึกให้ปั่นป่วนน้อยหน่อย เพราะเป็นเพศที่ไม่ต้องเปลี่ยนบุคลิกมากนัก ถึงแม้กิริยาวาจาแข็งโป๊กยังไงก็พอเห็นได้ในหญิงทั่วไปอยู่แล้ว อีกอย่างเพศหญิงมีธรรมชาติน่าหลงใหล หากถูกหลงโดยเพศเดียวกันก็นับว่าแปลกน้อย ทางโหราศาสตร์ระบุด้วยซ้ำว่าดาวประจำดวงของผู้หญิงบางคนส่งกระแสให้เจ้าตัวทรงเสน่ห์ มีอิทธิพลแม้กับเพศเดียวกัน อย่างจ๊ะไง น้องปีหนึ่งปีสองกรี๊ดกันอย่างกับแข่งเป่านกหวีด ทั้งที่เธอก็ไม่เคยมีมาดทอมบอยกับเขาเลย แค่เท่กว่าเลดี้หน่อยเดียว”

ลานดาวเบนหน้าไปลอบยิ้ม ใจชื้นอย่างประหลาดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเสน่ห์ของตนมีอิทธิพลต่อผู้หญิงด้วยกัน โดยอาศัยหลักฐานแวดล้อมเป็นตัวเป็นตนมาชี้ได้มากมาย